Tek başına kalan patili dostlarımız için şehir koşulları zorlayıcı, biliyoruz. Anadolu Efesliler olarak biz de her fırsatta onların yanında oluyoruz. Barınakları ziyaret ediyor, tonlarca mamayı dostlarımızla buluşturuyoruz.

Ayrıca fırsatı olan herkesi bir sokak hayvanının kahramanı olmaya, sahiplenmeye davet ediyoruz. Çünkü hayat onlarla çok daha güzel.

Belki bir hayvana yuva olabilmek için biraz cesaretlendirmeye ihtiyacın vardır. Anadolu Efeslilerin evlerini paylaştığı dostların hikayesi de sana tam bunu sağlayabilir!

BERLİN & BURAK MADENCİOĞLU

Berberdeydim, birkaç aylık küçük bir köpek düşe kalka yanıma geldi. Genç bir çocuk onu parka bırakmış, çiçekçi de dükkanına almış. Bakamamış, berbere vermiş. O da bakamayacağını söyleyince sahiplenmeye gönüllü oldum ve birkaç gün sonra Berlin bana geldi. O gün o kadar soğuk bir gündü ki üşümesin diye birlikte sarılıp uyumuştuk. O günden beri çocuğum gibi.

Başta cinsini tam bilmiyorduk. Veteriner 3’te 2’sinin Alman kurdu olduğunu söyledi. Oradan esinle adı da Berlin oldu. Büyüyünce Alman Kurdu & Border Collie Mix olduğunu anladık. Berlin, bugün 4 yaşında.

Park yürüyüşlerini çok seviyor. Birlikte yüzmeyi de! Bir insanı insan ve karakterli yapan tüm özellikler Berlin’de doğuştan mevcut. Bana insan oğlunun kainatın sadece kendisi için var olduğu gafletine düştüğünü hatırlatıyor.

BOB & SELDA SUSAL SAATÇİ

Bob, sahiplendiğim 4 çocuktan biri. Yaklaşık 2 yıldır birlikteyiz.

Sokak hayvanlarına baktığımız bilindiğinden olsa gerek, minicik bedeni ile biri eşimin ofisinin kapısına bırakmıştı. WhatsApp’tan telefonuma fotoğrafı gelince hemen soluğu ofiste aldım. O ana kadar aileye katmak aklımda yoktu aslında. Zira evde zaten hayli kalabalık bir nüfus vardı.

Ancak durum hiç de öyle olmadı. Avucum büyüklüğündeki yavruyu kucağıma aldım ve bir daha bırakamadım. Kim derdi ki o küçücük çocuk 8 kiloluk bir canavara dönüşecek ve ailemizin en yaramaz ve haylaz üyesi olacak!

Adına Bob dedim. A Streetcat Named Bob filminden esinlendim. Yaramazlık yaptığında ise kendisine “Bob Saatçi!” diye sesleniyorum.

Birlikte neler yapmayı sevmiyoruz ki? Mesela Bob’un en sevdiği aktivitelerden biri benimle online toplantılara katılmak. Birlikte uymayı, televizyon izlemeyi, yemek yemeyi, balkon keyfi yapmayı çok seviyoruz.

Hayvanlar bence insanların gözleri ile değil aynı zamanda kalpleri de görmesini sağlıyor. Ve kalbin bir kez gördüğünü göz de artık görmemezlikten gelemiyor. Onlar vesilesi ile bugün 100’e yakın sokak hayvanı ile ilgileniyorum. Onlar benim sokak çocuklarım…

ÇİÇO VE RAY & GÖKHAN UZELLİ

Ray’in sahiplendirme ilanını sosyal medya gördüm. Burdur Barınağı’ndaydı ve iki gözü de görmüyordu. İlk sahibi veterinere ameliyat için bırakmış. Gözleri açılmayınca geri almaya gitmemiş. Sonrasında sayısız kez sahiplendirilmiş ve barınağa dönmüş. Paylaşımı görünce çok üzüldüm. Evde yaş almış Çiço’muz daha olduğundan emin olamadık. Ancak bir kere daha önümüze sahiplendirme ilanı düşünce denemek istedik, Burdur’dan İstanbul’a gelmesini sağladık.

İlk karşılaşmamız zordu. Güvensizlik ve yaşadıktan dolayı veterinerde saldırgan davrandı. Eve gittik, birlikte uzun zaman geçirdik, uzun eğitimler aldık ve sakin kalmayı öğrendi. Çiço bugün kedi gibi. Sevgi onu sevecen bir golden yaptı. Evdeyken hiç dibimizden ayrılmaz, bizimle birlikte yatar, arada delilikleri olsa da çok uyumlu bir çocuk.

Adı da Ray Charles’tan esinle koyduk. İki gözü de görmüyordu. Uzman veteriner bir gözünün açılması için umut olduğunu söyleyince yeniden ameliyat oldu. Şu an tek gözüyle gayet mutlu. Ray, Çiço ve bizimle 2 yılı devirdi. Çiço da 9 yıldır ailenin bir parçası.

Ray uzun yürüyüşleri seviyor, Çiço ise parkta oturmayı. Biz onlar ne severse onu seviyor ve yapıyoruz.

HAPPY & DİDEM NURCAN

Happy ile Instagram’da bir sayfada karşılaştım. Evde kedimiz de olduğu için bir canın daha sorumluluğuna mesafeliydim ama tepkisiz kalamadım. Doğum sonrası sokağa bırakılmıştı, oradan barınağa, barınaktan da gönüllü kişinin geçici bakımına… Arafta kalmıştım. 2 gün sonra barınak gönüllüsü Happy’nin kalacak yeri olmadığını, geçici bile olsa ona bakma şansım olup olmadığını sordu. İşte o akşam evimize geldi.

İlk karşılaşmamız kalabalık oldu. Ben, oğlum Çağan, kedimiz Kiraz, balığımız Aurora… Happy biraz ürkekti ama uyumluydu. Kiraz ile kavga etmemesi bizim için ilk koşuldu, neyse ki karşılıklı saygı gösterdiler. İsmini de geçirdiği zorlu ve üzgün günlerin aksine, mutlu olsun istediğimiz için Happy koyduk. 1 yıldır bizimle.

Beraber yürümeyi ve gezmeyi çok seviyoruz. Happy en çok yemeyi seviyor.Evimize neşe getirdi. Her gün bir hikayesi var. Aile gruplarında resimleri, yaramazlıkları dönüyor. En değerli katkısı ise Çağan tarafında oldu, sorumluluk ve arkadaşlık duyguları Çağan’a çok iyi geldi. Sosyalleşmesini ve büyümesini hızlandırdı.

JACK & FAHRİYE BAYSAL

Ailemin hayvan sevgisi ve birlikte büyüdüğüm kangal benim çocukluktan hayvansever olmamı sağladı. Hep bir köpekle evimi paylaşmak istedim ama iş tempom bunu mümkün kılmıyordu. Kardeşimle aynı evi paylaşınca, ondan da aldığım cesaretle vakit kaybetmeden sahiplendirme ilanlarına baktım, sağa sola haber verdim. Birkaç deneme sonrası, iş arkadaşım Can bana Jack’in fotoğraflarını yolladı. Talihsiz hikayesini de anlattı. Av köpeklerinin kaderini paylaşmış ve defalarca sahip değiştirmiş, barınaklarda kalmış bir setter.

29 Nisan saat 18.00’de Jack ile tanıştık, ilk görüşte aşk gibi bir şeydi. Travmaları olan ürkek bir köpekti. Ama geçici ailesinden ayrıldığında benimle birlikte tereddütsüz yürüdü, hatta mahallemde beslediğimiz 2 köpekle tanıştırdığım anı hiç unutmam. Yaklaşık 1 yıldır ailemin üyesi Jack Bey. Adı tanışmadan önce de Jack idi, alışkanlıklarını değiştirmemek için adını aynı bıraktık.

Onun olayı kuş peşinde koşmak. Bazen de kuşların karşısında heykel gibi dona kalıyor! Çok özgür ve bireysel bir çocuk olduğu için topla oynama, sopa atma gibi birlikte pek bir şey ne yazık ki yok. Hiç sorun değil, tasmasız özgürce koşmasını çok seviyorum. O koşturmadan sonra en güzeli, birlikte uyuması oluyor.

Bir canlının karşılıksız sizi sevmesi, gözlerinizin içine çıkarsız bakması ve kendisini sadece dokunarak ifade etmesi müthiş bir şey. Bana daha derin sevmeyi, bağlılığı, sorumluluk almayı ve paylaşımın gücünü gösterdi. Artık daha sabırlı ve daha sevgi doluyum. Her şey onun sayesinde. İyi ki bizimle!

KÜBA & GÜLİN GENCER

Eşim bir gün sosyal medyada bir arkadaşımızın sahiplendiği köpeği gösterdi. Jack ve Beagle yavrusu bir Jack-a-bee! İkimiz de çok sevdik. “Başka bir yavru var mıdır?” diye sordu fakat tüm yavrular sahiplendirilmişti... Bir hafta sonra eşime bir ailenin sahiplendiği yavruya bakamadığı ve vermek istediği haberi gelmiş. Evliliğimizin tam 2. ayında “Sana bir sürprizim var” diye elinde Küba ile çıkageldi.

Sonrası ilk görüşte aşk! İlk ailesi adını Pati olarak koymuştu. Balayına Küba’ya gidip çok güzel anılar biriktirdik. Pati’yi de Küba olarak değiştirdik. 2018’den beri bizimle. İlk 6-7 ay oldukça zordu. Hem bazı konularda eğitmeye çalışman hem de kendi hayatına adapte edebilmen gerekiyor. Bir yandan da büyük sorumluluk, yaptığımız tüm planları ona göre şekillendiriyoruz.

Birlikte kamp yapmayı, top oynamayı ve sarılıp yatmayı çok seviyoruz. Hayatımızın merkezi oldu. Ailemizin üçüncü üyesi! Karşılıksız sevginin tanımı Küba… Zor yanları da var ama beni her gün aynı heyecanla karşılaması, ihtiyaçlarını gözümün içine bakarak anlatmaya çalışması, tüm planlarımıza ve hayatımıza süper uyum sağlaması, doğada olmayı bizler gibi çok sevmesi… Hayatımın en büyük ‘iyi ki’lerinden.

LOKUM & AYSEN AKÇAY

Bir köpek sahiplenmeye hazır olduğumu düşünüp, evsiz kalan çocukların ilanına bakıyordum. Birkaç hafta sonra Lokum’un ilanıyla karşılaştım. Doğduktan sonra sokağa atmışlar. Kayıtsız kalamadım, hemen aldım ve ailemizin bir parçası oldu.

2 ay sokakta kaldığından çok ürkekti, eve geldiğinde masanın altından çıkmadı bir süre. Hatta hâlâ gök gürültüsü gibi yüksek seslerden ve yağmurdan çok korkuyor. Çok ürkek ama çok tatlı! Adı hem tatlılığından hem de tüylerinin beyazlığından geldi. Lokum ile 8 yılı devirdik.

Lokum’dan önce de hayvanları hep sevip kollardım ama eve almak beni çok değiştirdi. Sesleri çıkmasa da dünyalarını ele geçirdik ve onları dışladık, onlara ne kadar borçlu olduğumuzu artık daha iyi anlıyorum. Mama bağışı yapmaktan bir adım öteye geçtik. Artık soğuk havalarda gidip besleme yapıyoruz, market kapısında bekleyen kedi-köpek görünce marketten elimiz boş çıkmıyoruz. Bizi de daha duyarlılaştırdı.

PASCAL & CAN AKSU

Taşınmamız çok uzun sürmüştü. İşleri bitiremeyince eşimle annemlere doğru giderken çöpün yanında siyah beyaz bir köpek gördük. Sevelim dedik ve güvenliğe sorduk sahibi nerde bu arkadaşın diye. Dediler ki “Bu arkadaş bir iki gündür buralarda sahibi de yok.” Yanımıza aldık, eve götürdük. Annemin evinde barınaktan kurtardığımız boxer’la tanıştırdık, yıkadık, bitlerini ayıkladık. O kadar ürkekti ki sevmeye bile kıyamadık. Banyoda bitleri temizledikten sonra, kucağımızda uyudu saatlerce. Biz de sahibini aramaya başladık. Twitter, çevre kim varsa sorduk. Sahibi çıkmadı. Veteriner, “Bunlar setter cinsi av köpeği, insanlar satın alır sonra istediği verimi alamazsa bırakırlar sokağa” dedi. O günden sonra bizim oğluşumuz oldu.

Siyah beyaz beneklerinden Beşiktaşlı olduğunu ilk görüşte anlamıştık ve o yüzden adını Pascal koyduk. Hemen sevdi! Birlikte 7 yıl bitti, 8’inci yıldayız. Hâlâ yaşından emin değiliz. Tasmasız geziler en sevdiğimiz aktiviteler, favori rotalarımız Belgrad Ormanı ve Akyaka sahilleri.

Her anımızda olması, sorumlulukları fark etmemiz için büyük bir adım oldu. Ve tabii en önemlisi bizi biz olduğumuz için sevmesi, aslında kolay mutluluğun tarifi gibi…

SİMBA VE SÜTLAÇ & RÜYA KÜÇÜK

Sütlaç’ı bir aile, kızlarına hediye olarak satın almış, hevesleri geçince de evden göndermek istemiş. Arkadaşım almış, artık bizimle. İzmir’den İstanbul’a taşınmıştık. Yeni ev, insanlar derken yalnız kalmasını istemedik. Bir kedi daha sahiplenmek istedik.

Şans, bir arkadaşımın annesi yeni doğum yapmış bir sokak kedisi ve sahiplendirilmek istenen bir sürü yavru kediyle karşılaştı. Aralarındaki en sümüklüsünü ve çirkinini seçip bize getirdi. İşte o da Simba!

Sütlaç, varlığını anlaşılmayan mesafeli ve bir o kadar cool bir kediydi. Simba ona sosyal olmayı öğretti. Adı da beyaz tüylerinden geldi, Sütlaç deyiverdik.

Simba ilk eve geldiğinde çekindi, tıs’ladı sonra kucağımda uyuya kaldı. Birlikte uyuma hallerini kaçırmamak için geceleri uyanıp yanıma alırdım. Simba, sarman kedi. Aslan Kral Simba’ya benziyor diye adı da öyle kaldı. İkisi de 5 yıldır benimle.

Simba’nın tek amacı mama. Acıkırsa sabahın kötünde uyandırır sizi. Mama kabının önünde konuşur, buna bayılıyorum! Sütlaç ise tam bir dişi ev arkadaşı. İnanması güç belki ama birlikte çay içip uzanıp dizi izlerken uyuya kalıyor.

İkisi de hayatım çok şey kattı. Sütlaç, diyafram fıtığı idi ve zorlu bir operasyona girecekti. Hayatımda ilk kez bu kadar değer verdiğim bir varlığın yaşamı tehlikede ve benim elimden daha fazlası gelmiyordu. Atlattı, şimdi çok sağlıklı. Kızım bana güçlü olmayı da o dönemde öğretti.

SIRIUS & TİBETHAN TOKMAK

Ailemle birlikte yaşadığımız evimizde köpeklerimiz oldu ve ben onlarla büyüdüm. Kendi köpeğime sahip olmanın zamanı geldi diye düşünüyordum. Instagram’da bir sahiplenme ilanı gördüm, ertesi gün buluştuk ve o günden beri birlikteyiz.

Buluştuğumuz an zaten benimle birlikte eve geleceğini ve yanımda olacağını anlamıştım, gerçekten de öyle oldu. 2 yaşında olduğu için zorlanmasını istemedim. Adı değişmedi, Sirius olarak hayatına devam ediyor.

10 aydır birlikteyiz. En mutlu olduğumuz zaman kesinlikle parkta koşturduğumuz ve yeni köpeklerle bir araya geldiğimiz zamanlar. Bir de Sirius’un yorgunluktan horlayarak bayıldığı anlar.

Köpeklerle birlikte yaşamak özellikte apartmanda ekstra bir sorumluluk ve disiplin isteyen bir durum. Benim hayatıma bu disiplini getirdi ve en büyük önceliğim oldu. Bir bebekten farksız olduğu için sürekli onunla ilgilenmek zor ama çok keyifli.

ZIMBA & SERİM YILDIRIM

Yolda yürürken minicik bir siyah kedi gördüm, yoluma devam ettim ama aklımda kaldı. Akşam gördüğüm yere gittim, saatlerce aradım ama bulamadım. Hikayeyi Evrim Sümer’e anlattığımda apartmanının önünde annesiz bir yavru siyah kediye baktığını söyledi. Gittik, oydu! Sokakta kirlenmiş ve pirelenmişti. Hemen alıp aşılarını yaptırdım, ihtiyaçlarını sağladım ve evimizin bir üyesi oldu.

Ama bize alışması da kolay olmadı. Zımba, çok ufak ve korkaktı. Hatta adını başta koymadık, karakterine uygun bir isim bulmak için. Korkaklığını üzerinden atınca, oyun oynarken bizi delik deşik etti. Biz de kızın adını Zımba koyduk. Canım kızım bugün 3 yaşında.

Zımba çok şahsına münhasır bir kedi. Adeta biz onun evine taşınmış gibiyiz. Artık onsuz biz ev düşünemiyorum. Zımba’dan sonra sokaktaki canlara destek olmak için çalışıyorum. Hayatında onlara yer açanların hayal edemediği güzellikte geri dönüş alacağının garantisini gözüm kapalı veririm.